Chaos przez samo „H” i ulica Phúc Tân
Hanoi bez przypraw i tanich ambicji. Zdjęcia, które nie szukają pochwał. Ich szarość nie oznacza, że autor zatonął w depresji, przeciwnie. Wolność wyboru niesie radość.
Dzień dziesiąty.
Kolejny dzień w Hanoi, a ja nadal błądziłem w labiryncie zdarzeń, które starałem się zrozumieć. Hanoi to chaos, jego esencja, przynajmniej tak ja postrzegam to miejsce. Jego energia zwarza mój umysł, jak chyba żadne inne dotąd miejsce. A było ich trochę.
Wieczorem wracając do hotelu, na zachodnim brzegu rzeki Czerwonej, przecinam ulicę Phúc Tân. W pierwszej chwili, zwyczajna, jak większość tu, ciasna i ciemna, niemniej nie wiedzieć czemu, nagle w oka mgnieniu, zauważam w niej, dawno niewidzianą harmonię. Ulica Phúc Tân ma 1200 metrów długości, nie jest więc wielka, nie jest bogata, nie jest też slamsem, jakich nad rzeką tutaj nie brakuje. Ot zwyczajna ulica, która mogłaby nazywać się choćby i Kowalski Street.
Moja ulica, tak będę ją teraz nazywał, ma wszystko co do życia jest tutaj potrzebne. Ma szkołę, sklepy wszelkiej maści, jadłodajnie w ilości mocno ponadmiarowej, ma warsztat skuterów, zegarków i telewizorów. Klub nocny, masażu salon, bilard, przybytek dla wiernych i dla wątpiących bary.
Szczęście spłynęło w końcu i na mnie myślę sobie, koniec tułaczki w poszukiwaniu straconego czasu, moja ulica jest tu w wielkim mieście, zaledwie kilkaset metrów od mego hotelu, mój kompas, drogowskaz, fotograficzny cel na kolejne dni…
Dzień jedenasty.
Wstałem z werwą niczym pod syren alarmem, pełen myśli o Phúc Tân, mojej kochance, z którą na randkę umówiony jestem, już zaraz, niedaleko, byle tylko dotrzeć w całości, by nie dać się rozjechać po drodze…
W Hanoi nikt nie chodzi, literalnie nikt. Turyści się nie liczą. Zresztą oni trzymają się tylko centrum miasta. W Hanoi wszyscy jeżdżą… jeżdżą na skuterach. To są ich nogi. Wsiadają na nie, jakby wsuwali obuwie. I jeżdżą bez końca, pod prąd, na stragan po marchew i po kaczki pierś. Po dziecko, z meblami, na ślub, do baru, na kawę i na spacer nawet… wszędzie.
Docieram na Phúc Tân o 10 rano. Stąpam powoli, jakbym telewizor włączył, bacząc gdzie jestem, czy to już Budapeszt może, czy nadal Hanoi z pachnącą wokół kolendrą w zupie Pho. Kwadrans zaledwie spaceru mi minął, kiedy gdzieś pomiędzy zegarmistrzem, a fryzjeram trafiam na Wesele. Zaglądam, wchodzę, tłum weselników zrobiony już mocno, zaprasza i miast ja, to oni sięgają aparatów swoich i zdjęcia zaczynaja robić, po kolei, każdy ze mną w roli głównej, jakbym był rocka gwiazdą lub nie przymierzając młodym panem. Matko! Nie piję, odmawiam, dzień jeszcze młody, na szczęście mój język ciała okazał się wystarczająco jasny. Wznoszą więc toast, śpiewamy razem, wyzwalam migawkę. Na koniec uściski z Młodą Parą, jakbym urodził się tam, pod jankeskimi bombami, w sześćdziesiątym szóstym.
Idę dalej, a w zasadzie kluczę, bo moja ulica chodnika przecież nie ma, a oni wokół jeżdżą w kółko, klaksonów nie żałując. Mija południe, kiedy pojawia się deszcz. Od pierwszych jego kropel, światu przybywa urody. Niebo przygasa, włączając światła neonów. Nagle, jakby dla zachowania równowagi, z bocznej ulicy wyłania się żałobny kondukt. To chyba ta jedyna sytuacja, kiedy zdjąć buty wypada, czyli iść po prostu, nie jechać, i pożegnać się z bliskim bez dźwięku klaksonów. Tłum z parasolami sunie powoli, może co najwyżej ze 100 metrów, nim skręci w lewo opuszczając Phúc Tân. Dopiero co ślub, a już tu zaraz pogrzeb, życie jak w kalejdoskopie. Nigdy nie wiadomo co przyniesie jutro.
I tak mijał mi dzień, i kiedy już myślałem, że to jego koniec…
O zmroku, na koniec, chciałem jeszcze wejść na Most Cầu Long Biên, przecinający rzekę Czerwoną, na skraju mojej ulicy. Most, symbol walki z Ameryką w czasach Apokalipsy. Na nim skutery, dziesiątki, setki, tysiące, w ogromnej chmurze spalin, jadą na druga stronę w obu kierunkach, po środku nich ja ze swym niewielkim aparatem, zapisujący ten chaos na kartach pamięci.
Z każdą chwilą czułem, że dzieje się coś niedobrego, że głowa cięższa, że oddychać trudno, że żołądek drży, a serce gubi rytm. Ostatkiem sił rzuciłem się biegiem w kierunku hotelu. Te kilkaset metrów odjęło mi lat. Po szarży otworzyłem hotelowe drzwi i nim jeszcze organizm mój rozpadł się na drobne kawałki, zrzuciłem z karty zdjęcia na twardziela.
Noc była koszmarem. Kolejny dzień spędziłem bladoróżowy w hotelowym łóżku, przekomarzając się z Bogiem, by sobie nie żartował, bo przecież mam jeszcze tyle planów i że poprawię się, że obiecuję, choć w tej kwestii to raczej pewności nigdy być nie może.
Dzień trzynasty.
Kiedy już doszedłem do siebie, pod silną presją leków przeróżnych, kiedy wreszcie wyczołgałem się na światło, wahałem się chwilę… na Phúc Tân więcej nie wróciłem.