Far from Main Street 2026
Codzienne rytuały jak światła na skrzyżowaniu wyznaczają rytm. Pobudka, walizka, plan trasy i kawa w Starbucksie – bo to zazwyczaj jedyne miejsce gdzie na prowincji serwują espresso. Dalej już droga prosta, po horyzont, droga która wzywa, pociąga jak niespełniona miłość. A kiedy już na nią wjedziesz, przepadasz na amen.
Ameryka. Nie wiem, który to już raz, nie liczę. Nieważne zresztą. Ameryka, dla mnie to zawsze prowincja, z dala od głównej ulicy. Obrazy jak z „Ostatniego Seansu filmowego”. Nie sposób im się oprzeć, jeśli tylko za młodu skosztowałeś kina.
Najważniejsze zostają notatki zapisane w naszej świadomości. Deszcz w Shelby, zapach baru przy torach w Montello, porwisty wiatr nad Valley, ludzie poznani i ich słowa. Fotografie zaś niczym powidoki sięgają do szuflad tych gdzie zapomniane. To jedynie drogowskazy by przywołać drogę. Bo to ona dyktuje warunki.
Droga jest najważniejsza. I nie mam tu na myśli tej w Utah czy Montanie lecz tą która prowadzi nas od świtu do zmierzchu. Nieważne jak bardzo brzmi to jak cliche, pozostaje prawdą.
Prawdziwa podróż nie pozostawia nas z niczym. Doświadczenie jej przynosi zmianę. Czasem pojawia się całkiem nieświadomie. Zatrzymać jej jednak nie sposób. Lecz zmiana ta nie jest nagła jak wiosenna burza. Tli się powoli, potrzebuje czasu. Nie przypadkowo mówi się, że podróże kształcą.
Trud jaki wpisany jest w drogę przynosi owoce. Zmęczenie, chłód, śmiech, zwątpienie i długie rozmowy to dobry budulec. Chcesz kogoś poznać, jedź z nim. Poznasz go na pewno.
W podróży pośpiech doradcą jest złym. Migawkę należy wyzwalać powoli. Obrazy kreślić jak słowa, rozważnie. Wszelkie kompulsywne serie, zapychają głowę i pamięć na kartach. Dwa małe obiektywy szeroki i standard to najlepszy duet. Wszystkiego i tak mieć nie można. Zresztą po co. Wszak wyścig to droga bez przejazdu. Dead End.
Zapisać 36 klatek, jak dawniej, w drodze, która liczy tysiące kilometrów. Obrazy ciche jak do ucha szept.